اتاقتو تغییر دادیم. دیوارای اتاقتو  کاغذ دیواری کردیم با طرح ابر و ماه و ستاره با ترکیب رنگ آبی و سفید وسایل اتاق همه عوض شدن. برای مزدا و مهراد تخت و کمد جدید گرفتیم با ترکیب رنگ آبی و زرد. پرده عوش شده. فرش عوش شده همه چی عوض شده. حتی عکساتو به اتاق خودمون منتقل کردیم. میخواستیم به زندگیشون رنگ شادی بدیم. فکرشو بکن مزدا دیگه براش مهمه که بالش و لحافش مرد عنکبوتی باشه! مثل تو که دوست داشتی همه چیزات هری پاتر باشه!

اما

منو بابا خوب میدونیم که این تاثیرات برای ما مقطعی و زودگذر خواهد بود.

اتاق تو قراره برای مزدا و مهراد شروع جدیدی باشه اما بوی تو و خاطرات تو از اونجا پاک شدنی نیستن. یه زمانی تو تنها پسر ما بودی و ما همه این کارها رو برای تو توی اون تاق انجام دادیم حالا مجبور شدیم با دستای خودمون عکس ماشیناتو فوتبالیستاتو خواننده های مورد علاقه تو از روی دیوار بکنیم. هیچوقت شهامت چنین کاری رو در خودمون نمیدیدیم اما چشمامونو بستیم و کندیم. دو سال و نیم که چیزی نیست اگر ۱۰۰۰ سال دیگه هم میگذشت باز هم نمیتونستیم این کارو بکنیم بنابراین چشمامونو بستیم و همه رو کندیم. عمق این درد رو کسی درک میکنه که مثل ما داغ فرزند دیده باشه.

خودمون هم خوب میدونیم که با این تغییرات چیزی در درون ما عوض نمیشه اما این وسط یه سوال بی جواب مونده و اون اینه که حالا جای تو کجاست؟ اتاقت کجاست؟ عکساتو کجا باید بچسبونی؟ وسایلت کو؟ لباساتو کجا آویزون میکنی؟ جوراباتو کدوم گوشه میندازی؟ کیفتو کجا میذاری؟

نمیدونم شایدم ما ابلهانه با اسپری روی غصه هامون رنگ پاشیدیم و شاید این دردناکتر از وضعیت قبلی باشه. اما به هرحال ما این کارا رو کردیم.

خدا رو شکر که مزدا از خاطرات گذشته که به سختی اونا رو به خاطر میاره داره دور و دورتر میشه و مهراد که بعد از اون داستان به دنیا اومده میتونه همدم خوبی براش باشه.

ولی خدا به داد ما برسه.

پسر گلم شروع سال تحصیلی جدید مبارک

امروز به موقع بیدار شدی؟ دست و صورتت و شستی؟ موهاتو شونه کردی؟ لباس پوشیدی؟ صبونه خوردی؟ خوراکی توی کیفت گذاشتی؟ شایدم اونقدر بزرگ شدی که دیگه خوشت نمیاد چیزی ببری مدرسه. کدوم مدرسه میری؟ معلمات کیا هستن؟ میز چندم میشینی؟ (چه سوالی! خوب معلومه دیگه پسر پهلوون من میز آخر میشینه!) بغل دستیت کیه؟ حیاط مدرسه تون بزرگه؟ از مدرسه ات خوشت میاد؟ تو آدم سازگاری هستی. اگر هم خوشت نیاد زود بهش عادت میکنی. دوره راهنمایی چطوره با ابتدایی خیلی فرق داره مگه نه؟  خدای من امسال که بگذره سال دیگه میری سوم راهنمایی! بعدشم دبیرستان. کی باورش میشه پسر من در آینده نزدیک دبیرستانی بشه؟ خودم که به سختی باور میکنم.بچه ها چقدر زود بزرگ میشن. انگار دیروز بود که به دنیا اومدی درست مثل بچه نرگس.و حالا دوم راهنمایی هستی. اصلا گذر زمان رو حس نکردم. انگار چشم باز کردم و دیدم تو بزرگ شدی. تو پسر کوچولوی من. تو از اولش هم باعث حیرت من بودی. از به دنیا اومدت تا مهد کودک رفتنت تا پیش دبستانی و کلاس اول و دوم و ... حالا هم راهنمایی بعد هم دبیرستان و دانشگاه و خدا میدونه بعدشم لابد ناقلا میخوای ازدواج کنی! آخه فکر منو بکن من و بابا هنوز آمادگی نداریم! تو داری زود زود بزرگ میشی فکر نمیکنی ما هنوز با سرعت بزرگ شدن تو تطبیق پیدا نکردیم؟ ما فکر میکنیم هنوز همون پسر و دختری هستیم که با هم میرفتیم کوه.

هر شش ماه یکبار از انجمن ریاضیدانان جوان زنگ میزنن تا شروع ترم جدید رو به ما یادآوری کنن. هر بار بهشون توضیح دادیم که تو دیگه پهلوی ما نیستی اما انگار اونا یادشون میره اسم تو رو حذف کنن. یک هفته پیش دوباره زنگ زدن. و من که از توضیح دادن خسته شدم گوشی رو گذاشتم. تو نه تنها از قلب من و بابا بلکه ظاهرا از لیست اونا هم حذف نشدی!

دوباره شروع کردیم فیلمای خونوادگی رو از آخر به اول نگاه میکنیم اینبار به خواست مزدا . میگه مامان میخوام فیلم ارین و مزدا ببینم. اون همه این فیلما رو ۲ سال پیش هم دیده. خوب اونموقع کوچولوتر بود. میگه آرین کی میاد خونه؟ یواش یواش وقتشه یه چیزایی رو در حد فهمش بهش بگم.

مهراد گرسنه اشه باید برم براش فرنی درست کنم. حسابی نق نق اش دراومده.